کردپرس
آنها با احساس مسئولیت قانونی و تاریخی، موفق شدند گزینهای را برای پست نخستوزیری انتخاب کنند که به دور از پیشینهی تنشهای سیاسی باشد؛ و این تنها به خاطر حفظ منافع عالی کشور و جلوگیری از فروپاشی فرآیند سیاسی صورت گرفت.
اما زمانی که به خانه خودمان در اقلیم کردستان مینگریم، با منظرهای روبهرو میشویم که آیندهای مبهم را ترسیم میکند. در اینجا مشکلات ما در مقایسه با بغداد بسیار کوچکتر هستند؛ ما دارای تاریخ مشترکی سرشار از مبارزه و فداکاری در راه آزادی هستیم، اما متأسفانه پس از گذشت یک سال و شش ماه، هنوز توافقی برای تشکیل دولت حاصل نشده است. این بنبست سیاسی نه تنها خلاء بزرگی ایجاد کرده، بلکه سوالی بنیادین در ذهن همه ما برانگیخته است: آیا منافع عالی ملت ما شایسته آن نیست که جریانهای سیاسی اندکی به نفع یکدیگر عقبنشینی و سازش کنند؟
باید این حقیقت را بدانیم که سازش در راه میهن، به معنای عقبنشینی یا شکست نیست، بلکه اوج پیروزی و میهنپرستی است. آنچه اکنون لازم است، کنار گذاشتن منافع شخصی و پایان دادن به سیاست خودتحمیلی و تکروی در تصمیمگیری است. وقتی صفحات تاریخ کُردی را ورق میزنیم و آن را با وضعیت کنونی مقایسه میکنیم، میبینیم همان درد کهنِ ناهماهنگی و تفرقه دوباره گریبانگیر ما شده است، که این امر ملت ما را با آیندهای نامعلوم مواجه میسازد.
فقدان تفکر در مورد منافع عمومی و آینده میهن، بزرگترین خطری است که با آن روبرو هستیم. اقلیم کردستان به عنوان یک موجودیت قانونی، همواره کانون امید سایر بخشهای میهن بوده است، اما امروز بیش از هر زمان دیگری در میان غبار مشکلات و اختلافات داخلی گرفتار شده است. تاریخ به ما میگوید: هر ملتی که از گذشته پند نگیرد، نمیتواند مسیر آیندهای روشن را منور سازد. بنابراین، بدون بازگشت به شاهراه درست که همان وفاق و یکپارچگی است، خطرات از دستاوردها بزرگتر خواهند شد.
دیگر زمان آن فرا رسیده است که به هدر دادن وقت پایان داده شود و اجازه ندهیم موجودیت اقلیم ما با خطر عقبگرد مواجه شود. ضروری است که منافع عالی مردم و آینده نسلهایمان را فراتر از هر خواسته دیگری قرار دهیم.
هریم کمال آغا، نماینده اتحادیه میهنی کردستان در پارلمان عراق
نظر شما