به گزارش کردپرس، نشریه «نشنال کانتکست» در تحلیلی می‌نویسد راه‌اندازی شبکه خبری نوچه تی‌وی بخشی از بازسازی گسترده رسانه‌های وابسته به پ‌ک‌ک است. این تغییر بیش از آنکه رسانه‌ای باشد، بازتاب‌دهنده تغییر راهبرد سیاسی این جنبش در خاورمیانه است.
این شبکه از ۱۵ مه، همزمان با روز زبان کردی، فعالیت خود را از آلمان آغاز کرده و دفاتری در دیاربکر، قامشلو و سلیمانیه دارد؛ جغرافیایی که به اعتقاد نویسنده، دقیقاً مراکز اصلی نفوذ سیاسی کنونی جریان نزدیک به پ‌ک‌ک را نشان می‌دهد.
دیاربکر مرکز فعالیت سیاسی قانونی کردها در ترکیه، قامشلو مقر اصلی نیروهای دموکراتیک سوریه و سلیمانیه نیز حوزه نفوذ اتحادیه میهنی کردستان است؛ حزبی که نزدیک‌ترین روابط را با پ‌ک‌ک و نیروهای دموکراتیک سوریه دارد.
همزمان، شبکه استرک تی‌وی که سال‌ها تریبون سیاسی رهبران پ‌ک‌ک بود، به سمت برنامه‌های فرهنگی سوق داده شده و وظیفه پوشش سیاسی به نوچه تی‌وی منتقل شده است.
این تغغی رویکرد تنها به یک شبکه تلویزیونی محدود نیست. راه‌اندازی شبکه زاگروس ۲۴ برای مخاطبان کرد و فارسی‌زبان ایران، تأسیس رادیوی کرد اف‌ام در آلمان و ایجاد آکادمی کردی در سوئیس نیز بخشی از همین راهبرد جدید محسوب می‌شود.
به نوشته این تحلیل، این تحولات همزمان با سه روند مهم سیاسی رخ داده است: پیشرفت روند صلح میان ترکیه و پ‌ک‌ک، ادغام نیروهای دموکراتیک سوریه در ساختار دولت جدید سوریه و تغییر جایگاه اتحادیه میهنی کردستان عراق که اکنون بیش از گذشته به کانال مدیریت این انتقال سیاسی تبدیل شده است.
نویسنده معتقد است پ‌ک‌ک دیگر آینده خود را بر پایه مناطق کوهستانی، ساختارهای موازی و قدرت نظامی تعریف نمی‌کند، بلکه در پی تثبیت حضور خود از طریق سیاست قانونی، حقوق فرهنگی، نهادهای مدنی و شبکه‌های فرامرزی است. از این منظر، رسانه‌های جدید بخشی از زیرساخت این راهبرد هستند، نه صرفاً ابزار اطلاع‌رسانی.
تحلیل فوق همچنین احتمال دیدار مظلوم عبدی و عبدالله اوجالان را حلقه تکمیل‌کننده این روند می‌داند؛ دیداری که در صورت تحقق، می‌تواند ادغام نیروهای دموکراتیک سوریه در ساختار دولت سوریه را نه یک عقب‌نشینی، بلکه بخشی از راهبرد سیاسی مورد نظر اوجالان معرفی کند.
در ادامه، نویسنده به تغییر رویکرد آمریکا نیز اشاره می‌کند. به گفته او، واشنگتن دیگر حمایت خود را از نهادهای مستقل کردی متمرکز نمی‌کند، بلکه نیروهای کرد را در قالب ساختارهای رسمی دولت‌های عراق و سوریه مورد حمایت قرار می‌دهد؛ تغییری که با مأموریت منطقه‌ای تام باراک نیز همخوانی دارد.
در مقابل، این روند برای حزب دموکرات کردستان چالش‌برانگیز توصیف شده است. به باور نویسنده، مدل قدرت این حزب بر نهادهای مستقل اقلیم، نیروهای پیشمرگه، روابط مستقیم با واشنگتن و آنکارا و نقش ویژه اربیل استوار بوده؛ مؤلفه‌هایی که در چارچوب نظم جدید منطقه‌ای اهمیت سابق خود را از دست می‌دهند.
بر اساس این تحلیا، آنچه امروز در قالب شبکه‌های تلویزیونی، رادیویی و مراکز فرهنگی جدید دیده می‌شود، بیش از هر چیز معماری یک حضور سیاسی تازه برای جنبش نزدیک به پ‌ک‌ک است که به جای اتکا بر قدرت نظامی، بر سیاست قانونی، همکاری فرامرزی و فعالیت در چارچوب ساختارهای رسمی دولت‌ها استوار خواهد بود.