دکتر الیزا مارکوس در مصاحبه با المانیتور و پیرامون وضعیت کردهای سوریه تأکید میکند که ارزیابی نهایی از آینده کردهای سوریه همچنان زودهنگام است. به گفته او، اگرچه توافقی برای ادغام نیروهای کردی با دولت دمشق حاصل شده، اما هنوز مشخص نیست این ادغام در عمل چگونه پیش خواهد رفت و چه مدلی از حکمرانی در مناطق کردنشین شکل خواهد گرفت. او بهویژه به ابهام در حوزههایی مانند نظام آموزشی، سطح اختیارات محلی و میزان مداخله دولت مرکزی اشاره میکند.
وی در عین حال تصریح میکند که کردهای سوریه، برخلاف برخی روایتهای انتقادی، «همهچیز را از دست ندادهاند». به گفته او، همین که کردها اکنون بهعنوان بخشی از ساختار سیاسی سوریه به رسمیت شناخته شدهاند و مطالباتشان در سطح ملی مطرح است، یک تحول مهم محسوب میشود.
مارکوس همچنین نقش ساختاری جریانهای نزدیک به حزب کارگران کردستان کردستان ترکیه یا پ.ک.ک در شکلگیری نظم سیاسی در شمالشرق سوریه را برجسته میکند. به گفته او، این نیروها طی سالهای گذشته نهادهای محلی، ساختارهای اداری و تجربه حکمرانی ایجاد کردهاند و این دستاوردها بهسادگی از بین نخواهد رفت.
او در ادامه به احتمال تغییر در رابطه میان شاخههای سوری این جریان و مرکزیت پکک اشاره میکند. به اعتقاد مارکوس، شرایط جدید ممکن است فرصتی برای افزایش استقلال عمل کردهای سوریه فراهم کند، بهگونهای که آنها در چارچوبی «نیمهمستقل» اما همچنان متاثر از ایدئولوژی پ.ک.ک فعالیت کنند.
مارکوس در بخش دیگری از اظهاراتش، از تصمیم رهبران کرد سوریه، از جمله مظلوم کوبانی، برای توافق با دمشق دفاع میکند و آن را «تنها گزینه واقعبینانه» در آن مقطع میداند. به گفته او، در شرایطی که خطر درگیری همزمان با دولت سوریه و فشار ترکیه وجود داشت و حمایت بینالمللی نیز محدود شده بود، ادامه مقاومت نظامی گزینهای عملی نبود.
در مجموع، از دیدگاه این کارشناس، وضعیت کردهای سوریه در مرحلهای گذار قرار دارد: نه میتوان از شکست کامل سخن گفت و نه از تثبیت یک دستاورد پایدار؛ بلکه آینده این روند به نحوه مدیریت توافق با دمشق و میزان توانایی کردها در حفظ نفوذ سیاسی خود بستگی دارد.
نظر شما